Ik heb uitslag in mijn nek.
Van de katten.
Niet van mij.
O, zeker niet van mij. Ik doe daar niet zo aan. Aan uitslag en zo.
mijn moeder gooide het briefje met afspraaktijden weg, nu weet ik niets.
ik ben soms een beetje ziekelijk, maar doe dat niet zo graag.
ik heb een truukje, met mijn vingers, eigenlijk geen truukje want het gaat gewoon vanzelf.
Maar ik kan het en jij niet.
Morgen word ik wakker, en is de ochtend een bevrijding,
al moet ik dan wel afwassen.
Er zijn vrouwen met vervormde smurfenstemmen op tv.
Ze zijn zielig, anders hoeft je stem niet vervormd te worden.
Ze zijn op de vlucht en zo.
Mijn stem is niet vervormd. Gelukkig maar. Ik heb foto’s zonder balkjes.
De ochtend zorgt er altijd voor dat ik nog wat langer mag slapen.
’s Avonds zet ik altijd mijn wekker te vroeg.
Programma’s over geesten kijken na 23 uur is eng.
Zeker in een leeg huis. De maan is 5% vol vannacht.
En eigenlijk durf ik dat niet te zeggen. Maar hier, hier heb je het.
Wat zou er gebeuren als Amerika een vrouwelijke president zou krijgen, zou hebben gekregen?
krabben in je oog heeft geen zin. Net als onder je voet.
Jörgen Rayman die serieus over een tsunami praat en er geld voor wil, staat niet.
Ik vind dat jammer dat ik dat vind en had ik maar perfecte wenkbrauwen
en had ik op deze avond maar woorden om een sluitend betoog te houden over de reden van bestaan.
maar die woorden vind ik niet. Daarom spaar ik deze even.
